من اما سر به زيرم. آنها كه دور وبرم بودند لياقت بيشتري داشتند. حالا اكثرا در خاك‌اند. مزارهاي‌شان هم آباد نيست. بنياد شهيد هم ديگر براي‌شان نقاره نمي‌زند. من چرا سرم به خاك مرطوب باران خورده نباشد؟

اما اين روزها ديگر طاقتم رفته، بي‌تاب شده‌ام. در بهترين شرايط شب از خواب مي‌پرم. خواب بمباران مي‌بينم. خواب تركش‌هاي بزرگي كه پشت خانه را ويران كرده‌اند و از دريچه‌اش مي‌توانم بدن‌هاي بي‌سر همسايه پشتي را ببينم. آنها در كوچه پشتي هستند. راه‌مان هميشه جدا بوده، اما حالا دريچه گشوده شده و من مي‌بينم كه آنها سر ندارند.

من لرستاني‌ام، اما كوچ كرده‌ام، همان زمان كه اتوبوس‌هاي مديران تازه كار از راه مي‌رسيدند.

گله‌هاي دولت!

هر رييس جمهور كه سر كار مي‌آمد از اين عجيب الخلقه‌ها بسيار در انبانش داشت. مي‌فرستادشان براي طرح كاد به لرستان. دو قلوهاي به هم چسبيده چپ و راست با آن چهره يك درميان ژانوسيشان.

همانا كه الف را با عين مي‌نويسند. آنها آمدند و نگاهي حق به جانب به ما انداختند. جاي ما نبود. شايد هم اين توجيه خوبي براي كوچ نباشد. شايد در همه كساني كه موطن را ترك مي‌كنند، درخت خيانتي روييده باشد. اما گيرم كه ما خوب نبوديم. اگر اين مهندسين برعكس ، لازم الحضور بودند و مشكل ما كمبود اين عناوين دهن پركن و اغلب جعلي بود، كه حالا در لرستان سي و پنج هزار مهندس بومي هست و سي و پنج درصد بيكاري!

پس چرا باز مهندس محمد زاده اول و محسني ثاني و اين آخري را بار وانت كردند و چون كشند قرمز به جان درياچه ماهي سياه كوچولوها انداختند.

مي دانيد كه كشند قرمز چگونه ماهي‌ها را خفه مي كند؟ برويد خليج فارس. نتوانستيد، بياييد لرستان

من لرستاني‌ام. دل‌خوشم كه آب فراوان دارد سرزمينم. حالا بايد بگويم داشت؟ آخر سرزميني كه سه چهارمش را ديم مي‌كارند، آبش نبايد مال خودش باشد؟

برای خواندن مطلب کامل پیوند زیر را کلیک کنید

http://www.2paralel.blogfa.com/